16 okotber 2026, Harrie
Slapen tussen de beren in Roemenië, een week zonder bereik in de Schotse Highlands of dichterbij huis; een lang weekend te voet door België of Duitsland. Elk jaar probeer ik er meerdere keren op uit te trekken om ergens te wildkamperen. En al jaren vind ik het ontzettend jammer dat dat in mijn eigen Drenthe niet kan.
Jochie aan het water
De natuur is altijd de rode draad in mijn leven geweest. Het is me door mijn vader met de paplepel ingegoten. Hij heeft zijn hele leven bij Staatsbosbeheer gewerkt. Toen ik veertien was ging ik met jongens uit het dorp nachtvissen op karper. We sliepen vaak met vrienden aan het water, en soms lag ik er ook alleen.
Tijdens mijn studie bos- en natuurbeheer ontmoette ik mensen die net zo in elkaar zaten. Met mijn huisgenoten trokken we één keer per week ’s avonds de Veluwe op om wild te spotten. Met een biertje erbij, dat dan weer wel. We combineerden zijn in de de natuur met gezelligheid. Maar ik was er ook regelmatig alleen te vinden, even een stuk hardlopen of gewoon een eind struinen.
Vier dagen Ardennen
Rond mijn twintigste ging ik met studiegenoten voor het eerst vier dagen wandelen in de Ardennen. Overnachtingsplekken hadden we niet geregeld. We sliepen waar we uitkwamen. Daar is mijn liefde voor het wildkamperen ontstaan.
Ik ben het altijd blijven doen. Met een camper op super afgelegen plekken in Australië, tijdens mijn reis door de wereld. Wandelend door België, Duitsland en Slowakije, waar ik tijdens mijn stage soms in het bos sliep. Met vrienden heb ik de Veluwe op allerlei manieren overgestoken. Het wildkamperen begon met een weekend per jaar in de winter. De laatste jaren creëer ik echter meer tijd voor deze passie en liep ik tochten van meer dan een week door onder andere Roemenië, Schotland en de Pyreneeën.
In het hier en nu
Voor mij is de natuur een plek waar ik volledig in het hier en nu ben. Na een nacht in de natuur vallen alle verplichtingen weg en ben ik in no time vergeten welke dag van de week het is. Ook voel ik me veel meer verbonden met het universum dan waar dan ook. Het relativeert veel andere dingen in het leven enorm. Het is ook niet zo verwonderlijk, denk ik. Mensen hebben altijd in de natuur geleefd, en mensen hebben altijd de natuur nodig. Al ons voedsel komt direct of indirect uit de natuur.
Dit moet ook in onze achtertuin kunnen
“Buiten” slapen in de vrije natuur of ver van de geciviliseerde wereld is zo anders dan op een camping. En eigenlijk vind ik het gek dat je daarvoor in het vliegtuig moet stappen. Drenthe heeft prachtige heidevelden, stille bossen, vennen en een paar van de donkerste plekken van Nederland. Alles wat je nodig hebt ligt gewoon in onze achtertuin.
Alleen: wildkamperen mag hier niet. Nederland is dichtbevolkt en kent veel regels. Dat snap ik ook wel. Vroeger had je nog de paalkampeerplekken van Staatsbosbeheer, maar die zijn in de coronatijd verdwenen. Ze trokken helaas ook mensen aan die minder netjes met de natuur omgingen.
Toch vind ik het vreemd. Als karpervisser mag ik met mijn vergunning gewoon een nacht aan het water slapen. Maar wie een paar dagen aan het wandelen is, mag nergens zijn tentje opzetten.
Het idee bleef opborrelen, eigenlijk broed ik er al zo’n twintig jaar op. Er moet toch een manier zijn om het zo te organiseren dat het beheersbaar blijft, en dat mensen toch die echte wildernisbeleving kunnen hebben?
Weer verbonden raken
In de wereld van nu mis ik die verbondenheid met de natuur enorm. Terwijl veel mensen deze wel zoeken, en merken dat het ze iets goeds brengt. Met Taribush zoek ik al jaren naar manieren om mensen weer dichter bij de natuur te brengen. En er is geen betere manier dan een paar dagen weg van de dagelijkse beslommeringen, helemaal ondergedompeld in het buitenleven.
Het hoeft daarvoor niet eens altijd ongerepte natuur te zijn. Een donker landbouwgebied zonder snelweg in de buurt, waar het ’s nachts stil en donker is, doet al wonderen. Dan krijg je ook het gevoel dat je alleen op de wereld bent.
Wildkampeertochten
Inmiddels is het idee een stuk concreter: Taribush Wildkampeertochten. Ik doe dit niet alleen. Samen met Simon, een vriend van me, zet ik de tochten op. Ik leerde hem kennen toen hij met een andere vriend meekwam voor een lang weekend wildkamperen op de Veluwe. Sindsdien wandelen we elk jaar samen, en ook mijn wandeltrips door Europa maak ik meestal met hem.
Het werkt zo. Je komt aan bij Kamp de Marke, het wandelbasecamp, in Nationaal Park Dwingelderveld. Daar geniet je van een heerlijke maaltijd, krijg je uitleg en maak je kennis met andere wandelavonturiers. De volgende ochtend brengen we je na het ontbijt naar het startpunt. Je mobiel laat je achter. Met routebeschrijvingen, kaart en kompas loop je zo’n 20 tot 30 kilometer per dag door de Drentse natuur.
Onderweg slaap je twee nachten op plekken waar je normaal niet mag overnachten. Geen camping, maar een afgelegen plekje: een hoek van een weiland tussen de bomen of de rand van een natuurgebied. Ver van wegen, zonder lichten in de verte en met maximaal vier tentjes per gebiedje. Je zet je eigen bivak op en kookt je eigen eten.
En dan die laatste dag. Moe en voldaan loop je Basecamp Kamp de Marke weer op. Daar wacht een goede maaltijd, een drankje en een kampvuur. Hier deel je de grote verhalen van jouw kleine avonturen. Het is een serieuze wandeling, dat wel. Aan het einde van de dag mag je best denken: fijn dat ik mijn tentje kan opzetten en niet meer hoef te lopen.
Puzzelen met plekken en regels
Het mooiste deel is het uitzetten van routes en het zoeken naar plekken. Het lastigste deel is alles wat daarbij komt kijken. Ik zit om tafel met de provincie, gemeenten, terreinbeheerders en grondeigenaren. Gelukkig krijg ik veel enthousiaste reacties. Marketing Drenthe denkt actief mee en volgens hen bestaat zo’n concept nog nergens in Nederland.
Ben jij grondeigenaar en heb je een stil, donker plekje aan de rand van de natuur? Dan hoor ik graag van je.
Ineens op RTV Drenthe
Eind september kwam RTV Drenthe langs om het verhaal op te tekenen. Dat leverde een mooi artikel en een video op, en heel wat reacties van mensen die graag mee willen. Ook leuk om te merken dat het idee leeft. Je leest het hele artikel hier: Wildkamperen mag niet in Drenthe, maar als het aan Harrie ligt verandert dat.
Zomer 2027: de eerste stappen
Als alles goed gaat, starten we in de zomer van 2027 met een pilot van twee weken. Per dag gaan maximaal twaalf wandelaars op pad, in groepjes van hooguit vier. Het is een begin. Mijn droom is dat het gaandeweg uitgroeit tot een netwerk van wildkampeertochten door heel Drenthe of zelfs door heel Nederland.
Zin om mee te gaan? Op de pagina van de Wildkampeertochten lees je meer en kun je je vooraf inschrijven. Dan ben je als eerste op de hoogte als de tickets in de verkoop gaan.
Wie weet zie ik je straks bij het kampvuur. Ik ben benieuwd naar jouw verhalen.
Harrie
